این مطالعه به منظور تخمین انسجام کروماتین و آسیب DNA به وسیله الکتروفورز DNA و سنجش کامت در مایع منی تازه و منجمد بوفالو انجام گرفت. نمونه های مایع منی از چهار بوفالوی نر جمع آوری شدند، و مایع منی بعد از فریز از لحاظ تحرک اسپرم، زنده مانی، ناهنجاری های اسپرم، انسجام کروماتین و آسیب DNA بررسی شد. اختلاف معنی داری در پارامترهای مایع منی در میان گاوهای نر بعد از آب شدن پیدا شد. اختلاف های بسیار معنی داری (P<0.001) در انسجام کروماتین بین مایع منی تازه و منجمد مشاهده شدند. اختلاف معنی داری بین گاوها از نظر انسجام کروماتین در مایع منی تازه وجود نداشت، اما در مایع منی منجمد در میان گاوها اختلاف معنی داری شناسایی شد (P<0.05). قطعه قطعه شدن DNA به وسیله الکتروفورز ژل آگاروز دیده نشد. درصد اسپرم با DNA آسیب دیده با سنجش کامت به طور معنی داری بین مایع منی تازه و منجمد فرق می کرد. رابطه منفی معنی داری بین تحرک و آسیب به DNA (r=-0.68, P<0.05) وجود داشت و ناهنجاری های اسپرم و قطعه قطعه شدن DNA به طور قابل توجهی به شکل مثبت در ارتباط بودند (r=0.59, P<0.05). در نتیجه، ارزیابی آسیب DNA ممکن است اطمینان از نرمال بودن ژنوم را میسر ساخته و بتواند تکامل روش های اصلاح شده انتخاب اسپرماتوزوآ با DNA سالم را به منظور استفاده در تلقیح مصنوعی هدایت نماید.متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

آسیب های DNA ناشی از اثرات مخرب رادیکال های آزاد اکسیژن، مهمترین فاکتور دخیل در انواع بیماری ها از جمله ناباروری مردان می باشد. هدف از این مطالعه مقایسه میزان آسیب اکسیداتیو DNA اسپرم بین مردان نابارور (بر اساس معیارهای سازمانی بهداشت جهانی) و بارور بود. از 25 مرد نابارور و 23 مرد بارور مراجعه کننده به مرکز درمان ناباروری تبریز نمونه منی بعد از 7-3 روز امتناع از نزدیکی تهیه گردید. بعد از آنالیز منی، سلول های اسپرم بوسیله سانتریفوژ گرادیان پرکول از مایع منی جدا و تا زمان آنالیز در درجه حرارت -20°C نگهداری شد.DNA  اسپرم استخراج و میزان غلظت و خلوص آن با استفاده از اسپکتوفتومتر UV تعیین گردید. آنالیز 8-هیدروکسی گوانین (8-OHG) توسط GC/MS (کروماتوگرافی گازی- اسپکتروسکوپی جرمی) به عنوان شاخص آسیب اکسیداتیو DNA نشان داد که فراوانی آن در DNA افراد نابارور نسبت به افراد بارور حدود 100 مرتبه بیشتر می باشد. همچنین ارتباط معنی داری بین پارامترهای منی (مورفولوژی، تحرک و تعداد اسپرم) و آسیب اکسیداتیو DNA وجود داشت. نتایج این مطالعه نشان می دهد که بالابودن میزان آسیب های اکسیداتیو DNA اسپرم ممکن است یکی از علل ناباروری مردان باشد.

پیش زمینه و هدف: استنوزواسپرمی یک بیماری ناباروری است که در آن تحرک اسپرم فرد کاهش می یابد و بنابراین، شانس بارور شدن تخمک توسط اسپرم در دستگاه تناسلی زن کاهش می یابد. مطالعه حاضر باهدف بررسی آسیب DNA اسپرم با استفاده از تست های SCSA و TUNEL در جمعیت بزرگی از مردان نابارور آستنوزواسپرمی و مقایسه آن با جمعیت دیگری از افراد نرموزواسپرمی (دارای نمونه اسپرم کاملاً سالم) طراحی شده است. مواد و روش کار: در این مطالعه مورد شاهدی، پارامترهای مایع منی بر اساس دستورالعمل سازمان بهداشت جهانی (2010) در جمعیت بزرگی از مردان نابارور آستنوزواسپرمی (1383 مرد) و نرموزواسپرمی (2235 مرد) که به مرکز باروری و ناباروری اصفهان مراجعه کرده بودند، ارزیابی شد. علاوه بر این، آسیب DNA اسپرم توسط تست های TUNEL و SCSA مورد ارزیابی قرار گرفت. برای مقایسه متغیرهای مطالعه بین دو گروه از آزمون t نمونه های مستقل و برای همبستگی بین پارامترها از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. P <0. 05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: علی رغم عدم تفاوت معنی داری در حجم منی و شاخص توده بدنی، میانگین غلظت اسپرم، تعداد، تحرک کل اسپرم و تحرک پیش رونده در مردان آستنوزواسپرمی به طور معنی داری کمتر از مردان نرموزواسپرم بود (001/0 P<). علاوه بر این، میانگین رنگ پذیری بالای DNA و آسیب DNA اسپرم توسط تست های SCSA و TUNEL در مردان آستنوزواسپرمی به طور معنی داری بیشتر از مردان نرموزواسپرمی بود (001/0 P<). بحث و نتیجه گیری: در مردان آستنوزواسپرمی، سلامت DNA اسپرم به شدت تحت تأثیر است، بنابراین در این افراد، قبل از استفاده از روش های کمک باروری، بهتر است از درمان آنتی اکسیدانی و یا روش های نوین جداسازی اسپرم برای درمان استفاده شود.

زمینه. تحرک اسپرم یکی از فاکتورهای اساسی برای نفوذ اسپرم به داخل تخمک و وقوع لقاح می باشد. آستنوزواسپرمی که به تحرک کمتر از 42 درصد اسپرم ها معروف است، یکی از شایع ترین علل ناباروری در مردان است. هدف از این مطالعه کوهورت گذشته نگر، بررسی آسیب DNA اسپرم با دو روش TUNEL و SCSA و ارتباط آن با پارامترهای اسپرمی، سن و شاخص توده بدنی (BMI) در افراد آستنوزواسپرمی شدید و نرموزواسپرمی می باشد. روش کار. پارامترهای مطالعه بین 111 فرد مبتلا به آستنوزواسپرمی شدید و 113 فرد نرموزواسپرمی مورد بررسی قرار گرفت. برای ارزیابی پارامترهای اسپرمی از دستورالعمل سازمان بهداشت جهانی 2010 و برای ارزیابی آسیب DNA اسپرم از روش های TUNEL و SCSA استفاده شد. آنالیز آماری با استفاده از آزمون t دو نمونه مستقل انجام و از ضریب همبستگی پیرسون برای بررسی ارتباط بین میزان آسیب DNA اسپرم با پارامترهای اسپرمی، سن و BMI افراد استفاده شد. تفاوت میانگین ها در سطح 0/05>P معنادار در نظر گرفته شد. یافته ها. میانگین حجم مایع منی، غلظت و تعداد کل اسپرم، درصد حرکت کلی و حرکت پیش رونده اسپرم به طور معنی داری در افراد آستنوزواسپرمی شدید در مقایسه با افراد نرموزواسپرمی کمتر بود (0/001>P)، علاوه بر این، میانگین درصد آسیب DNA اسپرم در افراد آستنوزواسپرمی شدید به طور معنی داری در مقایسه با افراد نرموزواسپرمی بیشتر بود (0/001>P). بین میزان آسیب DNA اسپرم و سن مردان آستنوزواسپرمیک شدید نیز یک رابطه مثبت و معنی دار بدست آمد. نتیجه گیری. تحرک اسپرم، آسیب DNA اسپرم و سن پدر در لقاح موفق، تکوین و سلامت جنین نقش مهمی دارند. بنابراین، ارزیابی آسیب DNA اسپرم در بررسی باروری مردان و انتخاب رویکرد درمانی مناسب برای مردان مبتلا به آستنوزواسپرمی شدید توصیه می شود. پیامدهای عملی. با توجه به اینکه ژنوم اسپرم 50 درصد ماده ژنتیکی نسل آینده را تشکیل می دهد، بنابراین ارزیابی سلامت DNA اسپرم جهت تشخیص رویکرد درمانی مناسب در مردان نابارور، می تواند در موفقیت تکنیک های کمک باروری و حفظ سلامت نسل آینده مؤثر باشد.

برهمکنش پرتوهای یونساز با بافت های زنده به واسطه فرایند های فیزیکی و شیمیایی منجر به شکست های تک رشته ای و دو رشته ای ساده و پیچیده در DNA سلول ها می شود. شبیه سازی مونت کارلو برهمکنش های پرتو با DNA، اطلاعات بسیار خوبی درباره نوع آسیب ها و فرایند آنها به ما می دهد که برای درمان سرطان و حفاظت پرتوی می تواند بسیار مفید باشد. در این کار برای دستیابی به آسیب های اولیه DNA به وسیله الکترون های کم انرژی مورد استفاده در میکروسکوپ الکترونی، مراحل فیزیکی، فیزیکی-شیمیایی و شیمیایی برهمکنش های پرتو فرودی الکترون با کد Geant4-DNA شبیه سازی شده است. پس از شبیه سازی با در نظر گرفتن برهمکنش های مستقیم الکترون ها و بر همکنش های غیر مستقیم رادیکال های هیدروکسیل با DNA، احتمال شکست های مختلف در DNA سلول، همچنین توزیع شکست ها بر اساس انرژی انباشت مورد بررسی قرار گرفته است.

مقدمه: اسپرماتوزوآ مردان نابارور اغلب دارای نقص های عملکردی و ساختاری متفاوتی می باشد. از جمله این نقایص آسیب DNA اسپرم است که می تواند ناشی از فراگمنتاسیون DNA، بسته بندی نامناسب کروماتین و نقص های اپی ژنتیک باشد. این مطالعه به هدف ارزیابی آسیب های DNA اسپرم بر نتایج تکنیک های کمک باروری صورت گرفته است.روش کار: این مطالعه از نوع تجربی بوده و نمونه های مایع منی از 92 زوج نابارور مراجعه کننده به مرکز باروری و ناباروری اصفهان جمع آوری شد. بخشی از نمونه های مایع منی جهت آنالیز پارامترهای اسپرمی بر اساس معیار WHO و بخش اعظم آن جهت انجام ICSI و IVF آماده گردید. باقیمانده نمونه جهت ارزیابی وضعیت کروماتین از جمله کمبود پروتامین (CMA3)، فراگمنتاسیون (Sperm Chromatin Dispersion) DNA و متیلاسیون DNA توسط رنگ آمیزی ایمنو فلورسنت مورد استفاده قرار گرفت. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از آمار توصیفی، آزمون های آماری همبستگی و آزمون تی صورت گرفت.نتایج: ارتباط معنی دار بین درصد اسپرم های CMA3 مثبت با فراگمنتاسیون DNA، میزان لقاح و درصد مرفولوژی غیر طبیعی (p<0.05) وجود دارد. در حالی که ارتباطی بین درصد مرفولوژی غیر طبیعی و میزان متیلاسیون DNA مشاهده نشد. به علاوه درصد فراگمنتاسیون DNA ارتباط معکوس معنی داری را با میزان لقاح (P=0.03) ICSI، درصد مرفولوژی طبیعی و میزان متیلاسیون DNA نشان داده در صورتی که بر میزان باروری در بیماران IVF تاثیر چندانی نداشته است. به علاوه، ارتباط بین فراگمنتاسیون DNA، کمبود پروتامین و متیلاسیون DNA اسپرم با میزان کلیواژ، کیفیت جنین و حاملگی بررسی شد که از لحاظ آماری معنی دار نمی باشد.نتیجه گیری: نمونه های منی هتروژن بوده و احتمالا شامل اسپرم با نقایص متفاوت می باشد. پارامترهای مورد ارزیابی در این مطالعه، بیان گر تاثیر نقایص اسپرمی مانند کمبود پروتامین و میزان فراگمنتاسیون DNA بر روی میزان لقاح است در صورتی که برروی تکامل و میزان حاملگی موثر نبوده است. اگرچه احتمالا تاثیر این نقایص بر روی نوزادان حاصل از ART در آینده نیاز به تحقیق بیشتری دارد.

هدف: نظر به این که تغذیه بر تمامی فعل و انفعالات بدن، به ویژه بر ژنوم و نیز بیان ژن ها تاثیر گذار است و همه موجودات همواره در حال تغذیه هستند و بدون تغذیه حیات امکان پذیر نیست. لذا هدف این پژوهش بررسی اجمالی نقش تغذیه در بیان ژن، همانندسازیDNA، جلوگیری از آسیب DNA و ترمیمDNA بود. مواد و روش ها: در این مطالعه با استفاده از کلید واژه های سرطان، ریبونوکلئاز، مهارکننده ریبونوکلئازی و اسید ریبونوکلئیک، در پایگاه های اطلاعاتی معتبر Scopus، SID، IranDoc، PubMed، Google Scholar، Web of Science و IranMedex جستجو انجام شد. به منظور انتخاب مستندات مورد استفاده، تمام مقالاتی که به زبان غیرانگلیسی و فارسی چاپ شده بودند، مقالات تکراری، مقالاتی که امکان دستیابی به متن کامل مقاله وجود نداشت و هم چنین مقالاتی که به صورت چکیده ارائه شده بودند حذف گردیدند. نهایتا موارد منتخب به منظور تنظیم مقاله حاضر به طور کامل مطالعه و خلاصه سازی شدند. نتایج: تنظیم بیان ژن برای حیات و سلامت ضروری است و به عوامل درون زا و رژیم غذایی و سایر عوامل محیطی که در سطوح مختلف و با مکانیسم های متعدد عمل می کنند حساس است. پیوندهای مهم و نزدیکی بین رژیم غذایی/تغذیه، وضعیت متابولیک، مسیرهای سیگنال دهی و تنظیم ژن وجود دارد. فناوری های پسا ژنومی شامل هیبریداسیون ریزآرایه و توالی یابی نسل بعدی امروزه امکان تجزیه و تحلیل با بازدهی و خروجی بالا، در سطح گسترده ژنوم، رونویسی و پویایی آن (حضور و کمیتRNA ها، الگوهای بیانRNA ) را فراهم می کند. علاوه بر این، تغییرات ناشی از رژیم غذایی یا عوامل دیگر در اشغال محل اتصال فاکتورهای نسحه برداری، ویژگی های کروماتین، الگوهای جهانی تباهی رونویسی و پروفایل ترجمه نیز امروزه می تواند در سطح ژنوم مورد مطالعه قرار گیرد. شواهد زیادی وجود دارد که تعداد زیادی از ریز مغذی ها، از جمله ویتامین ها و مواد معدنی به عنوان کوفاکتورهای آنزیم ها یا به عنوان بخشی از ساختار پروتئین ها (متالوآنزیم ها) در ترمیمDNA، جلوگیری از آسیب اکسیداتیو به DNA و همچنین نگهداری و متیلاسیون DNA مورد نیاز هستند. نقش ریز مغذی ها در حفظ ثبات ژنوم به طور گسترده ای بررسی شده است. بسیاری از ریز مغذی های در فرآیندهای مختلف پایداری ژنوم درگیر هستند. همچنین مکانیسم های مختلفی وجود دارند که به وسیله آن ها کمبود ریز مغذی می تواند باعث آسیب بهDNA، تسریع پیر شدن و ناپایداری کروموزومی شود. نتیجه گیری: ادغام نتایج حاصل از این فناوری های متنوع در نهایت به درک جامع و گسترده ای از سیستم کنترل بیان ژن و روابط رژیم غذایی-ژن-سلامت در علم تغذیه مدرن کمک می کند.

توزیع دز پرتو یون کربن، در مقایسه با پرتوهای هادرونی سبک تر، از مزیت درمانی برخوردار است که به دلیل اثر زیستی نسبتاً بالای این یون ها در بافت تومور است. در این مطالعه، با شبیه سازی برهمکنش های فیزیکی و شیمیایی یون های کربن در یک حجم کروی آب با ابعاد سلولی، تعداد میانگین انرژی های انباشت به ازای واحد دز برای هر قطعۀ DNA متشکل از 216 جفت باز به صورت تابعی از انرژی انباشت در آن قطعه استخراج و بسامد شکست های چندگانه از حیث تعدد مراکز شکست در DNA به صورت تابعی از انرژی کربن به دست آمده است. همچنین بازده شکست انواع شکست های تک رشته ای و دو رشته ای به صورت تابعی از انرژی انباشت در قطعۀ DNA محاسبه شده و به طور مشخص میانگین شکست های ساده تک رشته ای و دورشته ای در هر قطعه بر حسب انرژی انباشت در آن قطعه مقایسه شده است.

تابش های یونیزان می توانند با القای شکست DNA به صورت مستقیم بر سلول ها تأثیر بگذارند. این اثرگذاری شامل شکست های تک-رشته ای و دو-رشته ای است که ممکن است باعث مرگ سلولی و نارسایی میتوزی شود. در مطالعۀ حاضر، به کمک یک مدل اتمیDNA ساخته شده در کد Geant4-DNA و اعتبارسنجی اولیۀ آن، آسیب مستقیمِ DNA به واسطۀ برهمکنش با یون های کربن MeV /u2/114، اکسیژن MeV /u 21/134، هلیوم MeV /u 83/62 و پرتو­های پروتون MeV 62 مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، پس از اعتبارسنجی اولیه، نتایج حاصل از شکست های تک-رشته ای، دو-رشته ای (بر واحد رخداد) و بازده شکست دو-رشته ای در اعماق5 تا 7/30میلی­متر برای یون های یاد شده ارزیابی شد. نسبت شکست­های تک-رشته ای (بر واحد رخداد) برای یون­های اکسیژن در 5 میلی متر (و محل رخداد قلۀ براگ؛ 7/30میلی­متر) به ترتیب 85/1 (55/1)، 19/4 (42/9) و 6/10 (24/22) برابر بیشتر از یون­های کربن، هلیوم و پرتوهای پروتون است. از سوی دیگر، شکست دو-رشته ای (بر واحد رخداد) در عمق 5 میلی­متر برای یون های اکسیژن، کربن، هلیوم و پروتون به ترتیب برابر با 09/0، 05/0، 01/0 و 005/0 است. این مقادیر در محل رخداد قلۀ براگ (با افزایش محسوس)، به ترتیب برابر با09/2، 34/1، 22/0 و 03/0 محاسبه شد. نتایج نشان می دهد یون های سنگین از دید اثرات زیستی (به شکل شکست های تک-رشته ای و دو-رشته ای) بسیار مؤثرتر از یون های سبک و پروتون ها رفتار می کنند، بنابراین احتمال اثرگذاری آنها در مهار یا کنترل سلول­های سرطانی بیشتر است.